عیشها کردیم تا بر باد رفت اجزای ما

چون شرر آغاز ما آیینه انجام داشت

عالمی را صید الفت کرد رنگ عجز من

در شکست خویشتن مشت غبارم دام داشت

خانه ما بعد ویرانی هوای بام داشت

ناله را روزی که اوج اعتبار نشئه بود

چون جرس بیدل به جای باده دل در جام داشت