شمع محفل در سرآتش داشت زیر پا نداشت

قانعان سیراب تسکین از زلال دیگرند

آب شیربنی که گوهر دارد از در با نداشت

تا ز تمکین نگذرند آداب دانان وفا

تا بیابان مرگ نومیدی نباید زیستن

هر کجا رفتیم ما را بیکسی تنها نداشت

دوری ام زان آستان دیوانه کرد اما چه سود