چشم ما تا بود بی نم این بیابان گل نداشت

شوخی موج کرم شد انفعال جرم ما

این محیط آبی برون از جبهه سایل نداشت

همچو شبنم گریه بر ما راه جولان بسته است

سرو گلزار تمنا طوق قمری در بر است

گل نکرد از سینه ام آهی که داغ دل نداشت

اشکم و گم کرده ام از ضعف راه اضطراب