سازدل جمع آن طرف ملک یقین داشت

از وهم مپرسید که اندیشه هستی

در خانه خورشید مرا سایه نشین داشت

هر تجربه کاری که درتن عرصه قدم زد

عمری ست که در بندگداز دل خویشیم

ما را غم ناصافی آیینه بر این داشت

چون سایه به جز سجده مثالی ننمودیم