آن پای که فرسود به دامن گهری داشت

کردیم تماشای ترقی و تنزل

آیینه ما هر نفس از ما بتری داشت

زین بحر، عیارطلب موج گرفتیم

آگاه نشد هیچ کس از رمز حلاوت

ورنه لب خاموش گره نیشکری داشت

بی شعله نبود آنچه تو دیدی گل داغش