تا به کویش همه جا پا به سر دل می داشت

دیده گر رنگی از آن جلوه به رو میآورد

یک تحیر به صد آیینه مقابل می داشت

پاس آیین ادب گر نشدی مانع اشک

سوخت پروانه ام از خجلت آن شمع که دوش

می زد آتش به خود و خاطر محفل می داشت

ای خوش آن شوق که از لذت بی عافیتی