زین دشت هرکه رفت مرا بر قفا گذاشت

عمری ا ست خاک من به سر من فتاده است

این گرد دامن تو ندانم چرا گذاشت

وامانده ی قلمرو یاسم چو نقش پا

می خواست فرصت از شرر کاغذ انتخاب

رنگ پریده بر ورقم نقطه ها گذاشت

رفتم ز خویش لیک به دوش فتادگی