سزد گرگشاده کنی پای من

بدو گفت کامد گه آرزوی

بگویم تو را ای زن نیک خوی

ببند اندرند این دو کسهای من

یکی مهر بستان ز خاقان مرا

چنان دان که بخشیده ای جان مرا

بدو گفت خاتون که خفتست مست