دنیا غم تو نیست که نتوان از آن گذشت

دوش از نظر خیال تو دامن کشان گذشت

اشک آنقدر دوید ز پی کز فغان گذشت

تا پر فشانده ایم ز خود هم گذشته ایم

دارد غبار قافله ناامیدی ام

از پا نشستنی که ز عالم توان گذشت

برق و شرار محمل فرصت نمی کشد