بلند کرد نیستان بوریا انگشت

ز فقر تا به شهادت شد آشنا انگشت

دمی که سجده به خاک درت اشارت کرد

چو آفتاب دمید از جبین ما انگشت

به عرض حاجت ما نیست عجز بی زنهار