جز ناخن فرسوده که دارد به سرانگشت

در طبع جهان حرکت بی خواست خراشید

آن کیست که اندیشه گمارد به سرانگشت

از حاصل گل چیدن این باغ ندیدیم

عمری ست که دررنگ چمن شور شکستی ست

کو غنچه که گل گوش شمارد به سرانگشت

از معنی زنهار من آگاه نگشتی