می بایدم از دست خود آنجا چو حنا رفت

دی حرف خرامش به لبم بال گشا رفت

دل در بر من بود ندانم به کجا رفت

خودداری و پابوس خیالش چه خیال است

ما و گل این باغ به هم ساخته بودیم

فرصت تنک افتاد سر و برگ وفا رفت

پیش که گریبان درم ای وای چه سازم