زبن ندامت جز تحیر با چه پردازدکسی

ای بسا حسنی که از خط ، سر به جیب ریش رفت

پیرو خلق دنی بودن زغیرتهاست دور

شیرمردان را نباید بر طریق میش رفت

عمر فرصت در نظر کم آمد از بس بیش رفت

امن خواهی تشنه تشویش طبع کس مباش

خون فاسد روزگارش در خمار نیش رفت