بیامد دمان تا لب رودبار

که او را چگونست رستم و نهاد

تهمتن ز رخش اندر آمد چو باد

چو بشنید از وی نشان قباد

نشستند در زیر آن سایه دار

جوان از بر تخت خود برنشست

گرفته یکی دست رستم به دست