عشق اگر رو بر زمین مالد همان تاج سر است

آتشی هرجا بلندی کرد فال از ما گرفت

در سواد فقر خوابیده ست فیض زندگی

صبح شد صاحب نفس تا دامن شب ها گرفت

پرتو خورشید را نتوان به زیر پا گرفت

صحبت دیوانگان دارد اثر کز گردباد

چین وحشت دامن آسایش صحراگرفت