ای غبار آخر سر راه به همجوشی گرفت

پرده ناموس هستی بود آغوش کفن

از نفس آیینه تنگ آمد نمدپوشی گرفت

دوستان را ما وتو افکند دور از یکدگر

گر به این آهنگ جوشد نغمه ساز وفاق

صورخواهد چون طنین پشه سرگوشی گرفت

الفت دلها فشار توام بادام داشت