برنگشت از دشت استغنا غبار رفته ام

صورخواهد چون طنین پشه سرگوشی گرفت

الفت دلها فشار توام بادام داشت

عبرت اینجا باج تنگی از هماغوشی گرفت

ازکه پرسم دامن نازی که بیهوشی گرفت

شکرکن بیدل که درتوفان نیرنگ شعور

عالمی شد غرق و دست ما قدح نوشی گرفت