اشک در بی دست و پایی ها به سر غلتید و رفت

زین بیابان هر قدم خار دگر داردکمین

رهروان را پیش پای خویش باید دید و رفت

عزم چون افتاد صادق راه مقصد بسته نیست

کوشش واماندگان هم ره به جایی می برد

سر به پایی می توان چون آبله دزدید و رفت

عالمی صد ناله پیش آهنگی امید داشت