ناله بلبل عبث تخمی پریشان کرد و رفت

هرکه آمد سیر یاسی زین گلستان کرد و رفت

گر همه گل بود خون خود به دامان کرد و رفت

غنچه گشتن حاصل جمعیت این باغ بود

صبح تا آگاه شد از رسم این ماتمسرا

خنده شادی همان وقف گریبان کرد و رفت

محملی بر شعله ؛ اشکی توشه ، آهی راهبر