عبرت کم فرصتیها سخت احسان کرد و رفت

در هوای زلف مشکین تو هرجا دم زدم

دود آهم عالمی را سنبلستان کرد ورفت

حرص زندانگاه یک عالم امیدم کرده بود

دوش سیلاب خیالت می گذشت از خاطرم

خانه دل بر سر ره بود ویران کرد و رفت

داشت از وحشتگه امکان نگاه عبرتم