آنقدر فرصت که طوف چشم حیران کرد و رفت

دوش سیلاب خیالت می گذشت از خاطرم

خانه دل بر سر ره بود ویران کرد و رفت

داشت از وحشتگه امکان نگاه عبرتم

اخگری بودم نهان در پرده خاکستری

خودنمایی زین لباسم نیز عریان کرد و رفت

فرصتی کو تا کسی فیضی برد، زین انجمن