تا بر زبان رسید سخن لب گزید و رفت

پرسیدم از حقیقت مرگ قلندری

گفتند بی غم تو و من ، خورد و رید و رفت

گففم رموز مطلب هستی بیان کنم

گردید پیری ام ادب آموز عبرتی

کز تنگنای عمر جوانی خمید و رفت

وامانده بود هوش درین دشت بیکران