وامانده بود هوش درین دشت بیکران

تا بر زبان رسید سخن لب گزید و رفت

گردید پیری ام ادب آموز عبرتی

کز تنگنای عمر جوانی خمید و رفت

لغزپد پای سعی و رهی بد سپید و رفت

بیدل دو دم به الفت هستی نساختیم

جولان او ز دامن ما چین کشید و رفت