زحریر و اطلس کروفر به قبا رجوع هوس مبر

ستم است جرات ما و من چو نفس کند به در از دلت

چوشکست کشتی ات از قضا به محیط گم شو و برمیا

که مباد غیرت سوختن فکند چوتخته به ساحلت

که به خویش تا فکنی نظر ز دو سوست زخم حمایلت

اگر اهل جود وکرامتی بگشاکفی به شکفتنی

که سحر طواف چمن کند ز تبسم لب سایلت