چه مقدار آن قبای ناز تنگ آمد بر اندامت

به توفانخانه ی خورشید وصلت ره نمییابد

ز هستی تا گسستن نیست ، نتوان بست احرامت

کنون کز پرده رنگم به چندین جلوه عریانی

به چشم کم که می بیند سیه روزان الفت را

به صد خورشید می نازد سحر پرورده ی شامت

نگه را خانه ی چشم است زنجیر گرفتاری