به چشم کم که می بیند سیه روزان الفت را

ز هستی تا گسستن نیست ، نتوان بست احرامت

کنون کز پرده رنگم به چندین جلوه عریانی

چه مقدار آن قبای ناز تنگ آمد بر اندامت

به صد خورشید می نازد سحر پرورده ی شامت

نگه را خانه ی چشم است زنجیر گرفتاری

نمی باشد برون پرواز ما از حلقه دامت