گلاب از موج تلخی در کنار ناز می غلتد

به صد خورشید می نازد سحر پرورده ی شامت

نگه را خانه ی چشم است زنجیر گرفتاری

نمی باشد برون پرواز ما از حلقه دامت

سخن را زیب دیگر می دهد انداز دشنامت

به توفان بهار نوخطیها غوطه زد آخر

جهان سایه سرو تو تا پشت لب بامت