به فکر چاره سودای ما یارب که پردازد

سخن را زیب دیگر می دهد انداز دشنامت

به توفان بهار نوخطیها غوطه زد آخر

جهان سایه سرو تو تا پشت لب بامت

دو عالم یک جنونزارست از شور دو بادامت

نه ازکیفیت آگاهی ست این وعظت ، ای زاهد

همان تعلیم بی مغزی ست فریاد لب جامت