این زمان همچون نگه درچشم حیران بینمت

آمدم تا صد چمن بر جلوه نازان بینمت

نشئه، در، سر می به ساغر، گل به دامان بینمت

همچو دل عمری در آغوش خیالت داشتم

گرد دامانت به مژگان نیاز افشانده ام

بی کسوف اکنون همان خورشید تابان بینمت

ای مسیحا نشئه رنج دو عالم احتیاج