رفته ام از خویش و حسرت دیده بان بیخودیست

یک نفس بنشین دمی دیگرکجا می بینمت

شمع را بی شعله سامان نظر پیداست چیست

کور می گردم دمی کز خود جدا می بینمت

هرکجا باشم همان رو بر قفا می بینمت

بیدل اشغال خطا را مایه دانش مگیر

صرف لغزش چون قلم سرتا به پا می بینمت