حسن حقیقت روبروسعی فضول آیینه جو

ما را به ماکرد آشنا هنگامه ما ومنت

نی عشق دانم نی هوس شوق توام سرمایه بس

ای صبح یک عالم نفس اندیشه دل مسکنت

بیدل چه پردازد بگو ای یافتن ناجستنت