که فریب موج گهر مخور ز دو روزه آبله بستنت

تو نوای محفل غیرتی ز چه روفسرده غفلتی

نفسی که زخمه به تار زد که نبود اشاره رستنت

همه دم ز قلزم کبریا تب شوق می زند این صلا

چه وفاست بیدل سخت جان که دم جد ایی دوستان

جگر ستمزده خون شود ز حیای سینه نخستنت