نتوان کشید دامن ز غبار مستمندان

به فلک فرو نیاید سرکاسه گدایت

به بهار نکته سازم ز بهشت بی نیازم

چمن آفرین نازم به تصور لقایت

بخرام و نازها کن سر ما و نقش پایت

نفس از تو صبح خرمن نگه از تو گل به دامن

تویی آنکه در بر من تهی از من است جایت