چو ماه نو نقش جام بندد لبی که تر شد به آب جویت

به جستجو هر طرف شتابم ، همان جنون دارد اضطرابم

به زبر پایت مگر بیابم ، دلی که گم کرده ام به کویت

ز گلشنت ریشه ای نخندد، که چرخش افسردگی پسندد

به عشق نالد دل هوس هم ، ببالد از شعله خار و خس هم

رساست سررشته نفس هم ، به قدر افسون جستجویت

به این ضعیفی که بار دردم ، شکسته در طبع رنگ زردم