رساست سررشته نفس هم ، به قدر افسون جستجویت

ز گلشنت ریشه ای نخندد، که چرخش افسردگی پسندد

چو ماه نو نقش جام بندد لبی که تر شد به آب جویت

به عشق نالد دل هوس هم ، ببالد از شعله خار و خس هم

به این ضعیفی که بار دردم ، شکسته در طبع رنگ زردم

به گرد نقاش شوق گردم ، که می کشد حسرتم به سویت

ز سجده خجلت آور من ، چه ناز خرمن کند سر من