ز سجده خجلت آور من ، چه ناز خرمن کند سر من

رساست سررشته نفس هم ، به قدر افسون جستجویت

به این ضعیفی که بار دردم ، شکسته در طبع رنگ زردم

به گرد نقاش شوق گردم ، که می کشد حسرتم به سویت

که خواهد از جبهه تر من چو گل عرق کرد خاک کویت

اگر بهارم توآبیاری ، وگر چراغم تو شعله کاری

ز حیرت من خبرنداری ، بیارم آیینه روبرویت