که درین ستمکده خارپا نکشیده گل به سری عبث

چمن صفا و کدورتی می جام معنی و صورتی

همه ای ولی به خیال خود که تویی همین قدری عبث

ز زبان شمع حیا لگن سخنی ست عبرت انجمن

هوس جهان تعلقی سر و برگ حرص و تملقی

چو یقین زند در امتحان به غرور پی سپری عبث

نگهت به خود چو فرارسد به حقیقت همه وارسد