دو جهان جلوه ز آغوش تخیل جوشید

کز ادبگاه قدم می رسد این لنگ حدوث

صبح تا دم زند از خویش برون می آید

به دریدن نرسد پیرهن تنگ حدوث

چقدر آینه دارد اثر بنگ حدوث

عذر بی حاصلی ما عرقی می خواهد

تا خجالت نکشی آب شو از ننگ حدوث