صید نیرنگ توهم را چه هستی کوعدم

لیلی این بزم استغناست ، مجنون احتیاج

تا نشد خاکستر از آتش سیاهی گم نشد

تیره بختیها مرا هم کرد صابون احتیاج

پیش ازین خونم غنا می خورد اکنون احتیاج

درخور جا هست ابرام فضولیهای طبع

سیم و زر چون بیش شد می گردد افزون ا حتیاج