خلل طبیعت راستان نشود کشاکش آسمان

که چو جنسهای دگر کسی نخرد کجی ز دکان کج

سر خوان نعمت عافیت نمکی است حرف ملایمش

تو اگر از این مزه غافلی غم لقمه خور به دهان کج

ز خدنگ جوهر راستی نبرد تلاش کمان کج

من بیدل از طرق ادب نگزیده ام ره دامنی

که ز لغزش آبله زا شود قدم یقین به گمان کج