ز خدنگ جوهر راستی نبرد تلاش کمان کج

سر خوان نعمت عافیت نمکی است حرف ملایمش

تو اگر از این مزه غافلی غم لقمه خور به دهان کج

خلل طبیعت راستان نشود کشاکش آسمان

من بیدل از طرق ادب نگزیده ام ره دامنی

که ز لغزش آبله زا شود قدم یقین به گمان کج