من بیدل از طرق ادب نگزیده ام ره دامنی

تو اگر از این مزه غافلی غم لقمه خور به دهان کج

خلل طبیعت راستان نشود کشاکش آسمان

ز خدنگ جوهر راستی نبرد تلاش کمان کج

که ز لغزش آبله زا شود قدم یقین به گمان کج