شرمی ز خود شماری چندین هزار و هیچ

دیگر صدای تیشه فرهاد برنخاست

این کوهسار داشت همان یک شرار و هیچ

ای صفر اعتبار خیال جهان پوچ

چندین غرور پیشکش امتحان تست

گر مردی احتراز نما اختیار و هیچ

گفتم چو شمع سوختنم را علاج چیست