کامی که داری از نفس واپسین طلب

اشک است روغنی که دهد شیر ناب صبح

نتوان گره زدن به سر رشته نفس

پیداست رنگ این مثل از پیچ و تاب صبح

فرصت درنگ بسته به دوش شتاب صبح

حاصل ز عمر یکدم آگاهی است و بس

چون پنبه شد زگوش نماند حجاب صبح