همچو شبنم د ست می شوید ز خود مهمان صبح

ما به کلفت قانعیم اما ز بس کم فرصتی

شام ما هم می زند پیمانه ی دوران صبح

نعمتی بر روی خوان عمر کم فرصت کجاست

تا نگرددکاسه ات پر خون به رنگ آفتاب

آسمان مشکل که در پیشت گدازد نان صبح

تخم شبنم ، پشه عبرت درپن گلشن دواند