به عیش نیم نفس گر کشی مباش ایمن

جز آفتاب که باشد کتاب خنده صبح

به غیر شبنم اشک از بهار عمر نماند

بجاست نقطه چند ازکتاب خنده صبح

که می کشند ز شبنم گلاب خنده صبح

گمان مبر من و فرصت پرستی آمال

که شسته ام دو جهان را به آب خنده صبح