دود می آید برون از چوبهای خام تلخ

شد لب شیرین ادایش با من از ابرام تلخ

از تقاضای هوس کردم می این جام تلخ

پختگی در طبع ناقص بی دماغ تهمت است

امتداد عمر برد از چشم ما ذوق نگاه

کهنگی ها کرد آخر مغز این بادام تلخ

دشمن امن است موقع ناشناسی دم زدن