دل تنگ آخر از جهان بردبم

سر ما را به پای ما سر داد

نفس آنست آنکه تا رسید به لب

گرد ما چون سحر قیامت زاد

عقده ای داشتیم و کس نگشاد

بیستون در غبار سرمه کم ست

ناله هم رفت در پی فرهاد