همه شب سرمه می کنم ایجاد

نامه دل بود درکف امید

برکه خواندم که باز نفرستاد

تا چراغم رسد به خاموشی

گردم این نه قفس نمی یابد

گر به زیر پرم کنند آزاد

چون سپندم در آتشی که مپرس