صد دشت و در تنیده به یک ربشه گردباد

از رشک وحشتی که گرفته ست دامنم

ترسم به پای خوبش زند تیشه گردباد

شور جهان ترانه دود دماغ کیست

جولان شوق باک ندارد ز خار و خس

مشکل ز پیش پا کند اندیشه گردباد

نخل جنون علم کش باغ و بهار نیست